Η Χιονάτη δεν ζει στα παραμύθια

Η Χιονάτη δεν ζει στα παραμύθια. Γεννήθηκε πριν από 11 χρόνια στην πιο μικρή νύχτα του χρόνου και την πιο μεγάλη μέρα συνάμα. Στην πρώτη μέρα του καλοκαιριού. Είχε επιδερμίδα  λευκή, μαλλάκια σκουρόχρωμα και ένα στοματάκι τόσο δα. Ήρθε για να αλλάξει την ζωή των ανθρώπων που θα άγγιζε. Όμως η μοίρα σαν κακή μητριά θέλησε να την διώξει από το «παλάτι». Από 5 μηνών την «έστειλε» να ζήσει στο «σπίτι των 7 νάνων». Αυτοί οι 7 νάνοι είναι οι παιδίατροι, οι  νοσοκόμες, οι  φυσιοθεραπευτές, οι εργοθεραπευτές, οι λογοθεραπευτές, οι αναπτυξιολόγοι και οι ειδικοί παιδαγωγοί.

Ήταν ευτυχισμένη στο «σπίτι των 7 νάνων», δεν την ένοιαζε που δεν ζούσε στο «παλάτι» όπως θα άρμοζε σε κάθε «πριγκίπισσα», αρκεί εκεί που ζει να έβρισκε γύρω της ανθρώπους να την αγαπούν, να παίζουν μαζί της και να της μαθαίνουν όμορφα πράγματα.
Της άρεσαν τα παραμύθια και ζητούσε πάντα ένα ακόμη «βλιβλίο» να αγοράσει κάθε φορά που περνούσε έξω από βιβλιοπωλείο. Της άρεσε να ζωγραφίζει, να τραγουδάει, να χορεύει, να παίζει με το κουκλοθέατρο, να χοροπηδάει μέσα στο νερό και να τραγουδά, να τρώει τυράκι «αυτό που το λένε φέτα», να φτιάχνει παζλ και να παίζει εκπαιδευτικά παιχνίδια στον υπολογιστή. Ήταν πολύ ευτυχισμένη και αυτό φαινόταν από τον τρόπο που μοιραζόταν τα πάντα με τα άλλα παιδιά και δεν τα ανταγωνιζόταν ποτέ… σαν ήρωας από παιδικό καρτούν!

Η μοίρα την ζήλεψε πάλι και σε ηλικία 7,5 χρονών θέλησε να της στερήσει κάτι ακόμη και ήρθε με ένα «δηλητηριασμένο μήλο». Η Χιονάτη τότε έχασε την δύναμη της. Πρέπει τώρα να βρει τον «Πρίγκιπα» της που με το μαγικό του φιλί θα την σηκώσει πάλι. Θέλει χρόνια μπροστά της για να τα καταφέρει ξανά. Μέχρι τότε, ξυπνά κάθε πρωί και πριν ανοίξει τα μάτια της χαμογελά, γιατί ξέρει ότι ο «Πρίγκιπας» θα έρθει ή καλύτερα θα τον φέρει εκείνη στην ζωή της με τον κόπο και τον αγώνα της!

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι οι ήρωες των παραμυθιών μας…  όπως οι ήρωες αυτοί έβγαζαν πάντα από μέσα μας τον καλύτερο εαυτό μας έτσι και αυτά έχουν μια μαγική δύναμη να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Κάποιοι γονείς νιώθουν να τιμωρούνται για κάτι που έκαναν και κουβαλούν ενοχές ή να αδικούνται από τον Θεό. Τι κρίμα να περνούν τόσο κουραστικές και δύσκολες στιγμές και να μην μπορούν να μάθουν και να ωφεληθούν  από αυτό. Ο Θεός στέλνει στους ανθρώπους δυσκολίες στην ζωή τους όπως ο δάσκαλος δίνει στον μαθητή ασκήσεις να επιλύσει και να μάθει από αυτές. Όσο πιο μεγάλο επίπεδο ο μαθητής τόσο πιο δύσκολη η άσκηση και η επίλυση του προβλήματος θα φέρει μεγαλύτερη σοφία.

Η μητρότητα είναι ένα Θείο δώρο στην γυναίκα! Της αλλάζει την ζωή όχι γιατί πίνει τον φραπέ της ζεστό, τρώει την σούπα κρύα ή χάνει τον ύπνο της κάποιες φορές. Της αλλάζει τις αξίες μέσα της. Τώρα δεν είμαι εγώ πια, αλλά εκείνο, εκείνα. Τώρα δεν είμαι γυναίκα, είμαι μητέρα. Τώρα δεν είμαι όμορφη γιατί φοράω κραγιόν αλλά γιατί καμαρώνω με ένα χαμόγελο που δείχνει τις ρυτίδες μου. Ο Θεός με ένα θαυμαστό τρόπο μας διδάσκει πόσο όμορφο είναι να φροντίζεις ένα δικό του δημιούργημα χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Μας τα στέλνει βρέφη, να μην μπορούν να φάνε μόνα τους, να περπατήσουν, να μιλήσουν και να μας πουν τις ανάγκες τους και να περιμένουν ένα μικρό θαύμα για να επιβιώσουν. Και αυτό το μικρό θαύμα έρχεται κοντά τους, τους χαμογελά και λέγεται μητέρα.

Οι μητέρες των παιδιών με ειδικές ανάγκες οφείλουν να είναι ένα ακόμη θαύμα αλλά για περισσότερο καιρό και πολλές δεν είναι πάντα προετοιμασμένες για αυτό. Με μόνη δύναμη την αγάπη ψάχνουν να βρουν απαντήσεις σε ένα κόσμο που αρνείται να καταλάβει αυτό που δεν βιώνει και να δεχτεί αυτό που δεν είχε προσχεδιαστεί. Και η απάντηση είναι τόσο απλή. Επιτυχημένη μητέρα δεν σημαίνει να μεγαλώσεις ένα παιδί και να το μάθεις να κερδίζει χρήματα και καταξιωθεί κοινωνικά. Μητέρα παραμένει πάντα ένα πράγμα. Το  μικρό θαύμα μέχρι το παιδί να μάθει το ίδιο να είναι το μικρό θαύμα για τον εαυτό του. Να γίνει ανεξάρτητος, να ονειρεύεται, να σχεδιάζει πώς να πραγματοποιεί και να προσπαθεί... να είναι ευτυχισμένο. Είτε είναι παιδί με πολλές δυνατότητες ή με πολλές δυσκολίες όλα τελικά από την μεριά της μητέρας είναι τα ίδια. Είναι μητρότητα. Το τι θα πετύχει το παιδί είναι το δικό του βραβείο, δικός του κόπος και δικός του αγώνας.

Η μικρή Χιονάτη δεν ζει στα παραμύθια. Ζει στο δικό μου σπίτι και με έμαθε να ζω. Μου έμαθε να αγωνίζομαι χωρίς να εγκαταλείπω, να δίνω πολλά και να εκτιμώ τα λίγα που πραγματοποιούνται, να χαμογελώ τα πρωινά έτσι δίχως λόγο, να ακούω τους ανθρώπους που υποφέρουν, να παίζω ξανά σαν παιδί, μα πάνω από όλα μου έμαθε να αγαπώ. Μεγάλη σοφία αυτή! Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν σοφότεροι μόνο μέσα από τον πόνο… και αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Για αυτόν τον λόγο η μητρότητα είναι Θείο δώρο! Είναι η χρυσή ευκαιρία που δίνεται στην γυναίκα να προσφέρει σε έναν πιο αδύναμο άνθρωπο χωρίς να ζητά ανταλλάγματα και να μάθει την δύναμη της.  Πόσο πιο σοφή μπορεί να γίνει μια γυναίκα που μαθαίνει μέσα από τον πόνο της μητρότητας να αγαπάει δίχως όρους;